Frásögn Bjarna Halldórs Bjarnasonar frá Gerðisstekk
Ég ætla að segja hér smá sögu frá því þegar ég var um tvítugt. Ég veit nú ekki hvort þetta flokkast undir einhver undur, en heppni var það að minnsta kosti.
Það var þannig að við bræður mínir fórum í fiskiróður að heiman frá okkur á Gerðisstekk, sem er bær að sunnanverðu í Norðfirði. Veðrið var ágætt, dumbungsveður aðeins suðaustan undiralda. Jæja, við héldum nú út með landi út fyrir Norðfjarðarhorn, og suður með. Þegar komið var suður fyrir Hornið, allt suður í Gerpisröst, lögðum við línuna. Veðrið hélst ágætt og við létum línuna liggja tilskylinn tíma um eina og hálfa klukkustund. Þá var farið að draga, það gengur allt saman vel og fiskirí sæmilegt. Við fengum fimm til sex hundruð kíló á þessar fjórar línur sem við vorum með.
Var svo haldið í land sem sagt norður og upp í Sandvíkina sem liggur norðurundir Gerpinum, austasta tanga landsins. Þá var farið að kula af austri og auka undirölduna en vindbára var lítil. Þegar við komum upp á Sandvík hittum við þar mág okkar, sem þá bjó í Sandvík, var hann þar í fiskiróðri. Bað hann okkur að taka fyrir sig fiskinn og leggja hann inn í frystihúsið eða kaupfélagið á Norðfirði og var því vel tekið. Hendum við nú fiskunum yfir í bátinn til okkar, var það álíka mikið og við höfðum aflað svo að báturinn varð þó nokkuð þungur.
Var nú haldið norður með landi í stefnu á Horn. Það bætti heldur í goluna, en það var nú ekki til baga fyrr en við fórum að nálgast Hornið. Þá er að taka norður fallið og straumur var beint á móti kvikunni, landið liggur þannig. Þó fór aldan að ífast þegar við komum norður að Horninu. Meðfram svonefndum Gullþúfuklöppum utan í Horninu sunnan til, þá var norðurfallið orðið svo mikið og kröpp vindbára að okkur leist ekki á blikuna.
Þeir Jón bróðir minn og Guðni bróðir Ara mágs okkar, sem kom með okkur vildu að ég stoppaði vélina og þeir legðu út árar og héldu bátnum upp í kvikuna og létu strauminn bera okkur norður fyrir röstina á móti storminum sem kominn var þá. Ég féllst nú á það, en sá strax að það myndi ekki duga, því að þeir gátu ekki einu sinni snúið bátnum upp í vindinn, hann var svo þungur af öllum fiskinum sem var nú orðinn uppundir hálft annað tonn.
Ekki dugði þetta, ég sagði þeim að leggja upp árarnar, setti vélina í gang og lónaði upp í vindinn og kvikuna þangað til að við vorum komnir það langt út fyrir Hornið að ég skellti mér norður yfir röstina. Var þá komið bullandi útfall útúr firðinum sem ífði enn meira, semsagt út með Horninu beint í ölduna. Nú þetta gekk allt saman sæmilega, ég beygði inn í fjörðinn þegar ég var kominn yfir röstina sem ekki var breið, svona um tvö hundruð metrar og þóttist ég fara nógu djúpt fyrir.
Ég var vel kunnugur þarna því ég er þarna uppalinn og búinn að fara þarna fyrir síðan ég var um níu til tíu ára aldur. En þetta var nú svona, að þegar við erum komnir um hálfa mílu inn og norður fyrir röstina. Ég segi nú alltaf norður því Gerpir er austasti tangi landsins. Já, þegar við erum komnir þarna þá brýtur öll röstin langt fyrir utan þar sem við fórum yfir hana og alla leið í land. Þetta var nú svona heppni og þetta var alla vega Guðs blessun.
Ég var formaður á trillu frá því að ég var sextán ára og hefur alltaf gengið vel, aldrei fengið brot, enda forðast maður stóru brotin þegar maður er á litlum báti, það er vel hægt oftast nær. En þetta var Guðs hjálp.